Otuz yaşında, üzerime aldığım her gri gömleği büyük gösteren bir bedenle bir kadın doğum kapısının önünde oturmuş, sıramı bekliyordum. Adet düzensizliğim çocukluğumdan beri vardı, ama 'gençsin geçer' diye herkes geçiştirdi. O sabah doktorun ekrana baktığında 'tipik polikistik over morfolojisi' demesi, ardından kan tahlillerinden 'insülin direnci yüksek, AMH 8 üzerinde' diye eklemesi, ben de o ana kadar göz ardı ettiğim her şeyi yere serdi.
İlk birkaç hafta direndim. 'Ben ki günde sekiz saat ayakta çalışan bir öğretmenim, bu nasıl olur?' diye sordum. Ama hakikatte sabahları kahvaltıyı atlardım, akşam yedide eve geldiğimde de bir tabak makarnayla yetinirdim. Tatlı krizlerim adetimden bağımsızdı çünkü adetim yıllardır gelmiyordu zaten. Bedenim bana onlarca işaret yollamıştı; ben sadece duymadım. Liseden mezun olduğum yıl üç ay adet görmediğimi anneme söylediğimde, 'sınav stresidir' demişti. Üniversitede aynı durum, kız arkadaşım, 'spor yap, geçer' demişti. Yaşımın her on yılında, biri bana bedenimle ilgili yanlış bir cevap vermişti, ve ben bu cevapları gerçek sandım.
Doktorum bana iki seçenek sundu. Hemen ilaç tedavisine başlayabilir, ya da üç ay yaşam tarzını değiştirip tekrar değerlendirebilirdik. İkinciyi seçtim. Bir defter aldım, kapağına PCOS yazdım. Her sabah aç karnına tartıldım, her akşam kaç adım attığımı yazdım. İlk hafta çok zorlandım, çünkü öğretmenler odasında ikram edilen poğaçaya hayır demek bir savaştı. İkinci hafta yürüyüş arkadaşı buldum: aynı okuldaki bir meslektaşım, o da tiroid sorunuyla boğuşuyordu. Beraber, akşamları sahil yolunda bir saat yürümeye başladık. Bu yürüyüşler, sadece bedenimi değil, içimi de boşalttı; ona PCOS'umu, doğamayan adetlerimi, eşime söyleyemediğim korkularımı anlattım.
Metformin'e doktorumun önerisiyle altıncı haftada başladım. Mide bulantısı ilk on gün berbattı, sonra kayboldu. Bu arada kilom 4 buçuk kilo düştü, bedenim değil ama kafam değişti. Aynı gri gömlek hâlâ büyüktü ama içinde duran kadın, ilk kez kendine tutunmuştu. Beslenme defteri tutmaya başladım: glisemik indeksi düşük yiyecekler, daha fazla protein, sebze, daha az rafine karbonhidrat. Annem 'sen yok artık ekmek yemiyor musun' diye şaşkındı, ama ben yıllardır içimde gizlediğim bir disiplin kapısının açılmasını izliyordum.
Dördüncü ayda, hayatımda ilk defa, ilaçsız bir adet kanaması gördüm. Ağladım. Eşim de ağladı. Gerçek bir umut belirdi. Bir kadın doğum doktoruyla, üreme endokrinolojisi uzmanıyla ayrı ayrı görüştüm. Tüp bebeğe geçmeden önce, ovulasyon indüksiyonu denenebileceği söylendi. Ama benim için asıl kazanç, üreme planı değildi. Kendi bedenimle ilk kez konuşabilir hale gelmemdi.
Bugün hâlâ tedavi yolculuğumun başlarındayım. Tüp bebek bizim için bir sonraki adım olacak büyük ihtimalle. Ama otuz yaşında PCOS tanısı almak, hayatımı sıfırlamadı; sadece bana ait olduğunu unuttuğum bir bedeni geri verdi. Aynı yaşta tanı alan kadınlara şunu söylemek isterim: rakamlardan korkmayın, onlarla arkadaş olun. Çünkü onlar size 'düzensizsin' demiyor; 'sana bakmamı ister misin?' diye soruyor. Ben, evet dedim. Hayatımın en zor ama en dürüst yılı oldu. Şimdi, ovulasyon indüksiyonu sürecimin başındayım. Tüp bebek olur mu, olmaz mı, bilmiyorum. Ama hangi yoldan gidersem gideyim, bedenimi yanımda taşıyabileceğim bir bedene dönüşmüş olarak gideceğim. PCOS tanısı, beni hasta etmedi; beni kendi bedenimde misafir olmaktan kurtardı.