Adım Mehmet, elli yaşındayım. Mimar olarak çalışıyorum, Muğla'da yaşıyoruz. İlk evliliğimden yirmi iki yaşında bir kızım var. İlk eşimden ayrıldıktan sonra altı yıl yalnız kaldım. Eşim Nilgün'le tanıştığımda kırk yedi, ben kırk dokuzdaydım. Onunla evlendiğimde içimde bir şey 'ikinci kez baba olmak istiyorsun' diyordu. Ama bu cümleyi söylemek kolay değildi.
Nilgün'e ilk söylediğimde gözleri büyüdü. 'Ben kırk altı yaşındayım,' dedi. 'Yine de denesek?' dedim. O bir gün düşündü, sonra 'Tamam, deneriz,' dedi.
Fertilite uzmanına gittik. Doktor Nilgün'ün AMH'sını ölçtü, 0,5'ti. Yumurtalık rezervi çok düşüktü. 'Kendi yumurtanızla denemek isteyebilirsiniz, ama gerçekçi olmak gerekirse şansımız çok düşük. Donor yumurta önemli bir alternatif,' dedi.
Donor yumurta kararı bizim için kolay olmadı. Genetik bir bağ olmaması Nilgün'e acı verdi başlangıçta. Ben ona 'Bu çocuk benim genetiğimden de gelecek, sen onu taşıyacaksın, doğuracaksın, büyüteceksin. O bizim çocuğumuz olacak,' dedim. Ama içimde de bir tedirginlik vardı. Çocuğum benim genetiğimden olacaktı, eşimden değil. Bu bir adaletsizlik gibi geliyordu. Ama Nilgün 'Bu adaletsizlik değil, bizim seçimimiz,' dedi.
KKTC'de bir kliniğe başvurduk, çünkü Türkiye'de donor yumurta uygulaması yapılmıyor. İki kez Kıbrıs'a uçtuk. İlk seyahatte konsültasyon ve sperm verme oldu. İkincisinde transfer.
Donor seçimi süreci tuhaf bir deneyimdi. Klinikte sekreter Nilgün'e donör profillerini gösterdi. Yaş, boy, kilo, göz rengi, saç rengi, eğitim, mesleki kariyer, ailedeki sağlık öyküsü. Otuz beş donör arasından üçünü ön seçim yaptık. Sonunda boyu, gözü ve saçı Nilgün'e benzeyen birini seçtik. Bu 'fenotip eşleştirme' deniyormuş. Anonim donor, sadece bilgileri var, kim olduğunu bilemiyoruz.
İlk siklusta beş yumurta toplandı donörden, dördü olgundu, benim spermimle döllendi, üçü embriyo oldu, ikisi blastosist oldu. Bir blastosist transfer edildi, diğeri donduruldu. Beta sonucu negatif çıktı. Nilgün ağlamadı, ben ağladım. İlk evliliğimde kızım kolay olmuştu, doğal yolla. Şimdi tekrar baba olmak için zorlanıyordum. Yaşımın etkisi var mıydı? Eşim 'Senin sperminin değil, benim yumurtamın sorunu olabilir, bu yüzden donor yumurtaya geçtik,' dedi. Onu teselli etmeye çalıştı.
İkinci siklusta donmuş embriyo transfer edildi. Bu sefer Nilgün'ün hazırlığı önemliydi. Endometriumu kırk yedi yaşında zayıflamış olabilirdi. Doktor üç ay süren bir hazırlık dönemi yaptı. Östrojen flasterleri, vitamin desteği, aspirin, vajinal estrofem. Endometriumu istenen kalınlığa geldiğinde transfer yapıldı. Beta sonucu 184'le pozitif çıktı.
Gebeliği ileri yaş gebeliği olarak takip edildi. Şeker testi, NIPT, ayrıntılı ultrason, kalp tarama, kromozom analizi. Hepsi normal çıktı. Yirmi sekizinci haftada hafif gestasyonel diyabet gelişti, diyetle yönettik. Otuz beşinci haftada planlı sezaryen oldu. Oğlum Selim sağlıklı dünyaya geldi.
Şimdi Selim sekiz aylık. Onu kucağımda tutarken bazen aynaya bakıyorum. Beyaz saçlı, elli yaşında bir adam, bir bebekle. Bazıları bana 'Dede mi olduğunuzu söyleseniz daha inandırıcı olurdu,' diyor. Gülümsüyorum, bir şey söylemiyorum.
İleri yaşta baba olmanın bana getirdiği bazı düşünceler var. Birincisi, hayatın 'doğru zamanı' diye bir şey yok. İlk evliliğimde kızım yirmi beş yaşımda oldu. İkinci kez ellide oldum. Bu mucize değil, biyolojinin sınırlarına sahip bir tıbbi imkan. Donor yumurta sayesinde mümkün oldu.
İkincisi, bedenim bu süreci kaldırabilir mi? Erkek olarak benim açımdan kolay. Sperm verdim, zaten yorgunluk Nilgün'deydi. Ama gece çocuk uyandığında, ben de uyanıyorum. Genç babalar kadar enerjiklik yoktu bende, daha çok yorgun hissediyordum. Bunu kabul ediyorum.
Üçüncüsü, sosyal beklentiler. Bizim kuşağımız 'Bu yaşta çocuk olmaz' diye düşünür. Bazı yakın akrabalarım kararımıza şaşırdı. Birkaçı 'Sen torun yaşındasın artık,' dedi. Cevap veremedim çoğuna, çünkü onların hayat akışı benimkiyle aynı değildi.
Dördüncüsü, çocuğumun bizim yaşımızla ilişkisi. Selim üniversite çağına geldiğinde ben yetmiş yaşında olacağım, Nilgün altmış sekiz. Bunu konuşuyoruz. Sağlığımıza özen göstereceğiz. Selim'e küçük yaştan itibaren 'Annen baban senden biraz büyük' diye söyleyeceğiz. İlk eşimden olan büyük kızım Selim'in ablası olacak, onu da hayatına dahil edeceğiz.
Beşincisi, donor yumurta konusu. Selim'e ne zaman ve nasıl söyleyeceğiz, bunu uzun konuştuk. Türkiye'de donor uygulaması yasal değil ama biz Kıbrıs'ta tedavi olduk. Selim'in genetik kökenini bilme hakkı olduğunu düşünüyoruz. Anlaşılabilecek yaşa gelince ona açıkça anlatacağız. Donor anonim olduğu için kimliğini bilemeyiz, ama hikayesini bileceğiz.
Geç baba olmak benim için doğru karardı. Vakit dar gibi görünüyor, ama sevgi geç olmaz. Bu hayatta benim ve eşimin Selim'e vereceğimiz hatıralar olacak. Ne kadar sürede vereceğimizi bilmiyoruz, ama her gün dolu dolu yaşıyoruz.