İlk biyokimyasal gebeliğim, 32 yaşımda, ilk tüp bebek denememizden sonra geldi. Beta hCG 18 idi. İki gün sonra 32 oldu. Üç gün sonra 24'e düştü. Doktor 'biyokimyasal gebelik' dediğinde, ben hâlâ kelimeyi anlamamıştım. 'Yani anne mi olduk, olmadık mı?' diye sordum. 'Bir an oldunuz' dedi. Bu cümle hâlâ kulağımda. Eve döndüğümde eşime sarıldım, ona o cümleyi söyleyemedim. Sadece ağladım, o da ağladı. O gece eşim bana 'belki tıp dilinde bu az bir şey ama bizim için bir şey kaybettik' dedi.
İkincisi, dokuz ay sonra geldi. Donmuş embriyo transferi, başlangıç hCG 41, sonraki ölçümde 28. Üçüncüsü, bir buçuk yıl sonra, başka bir merkezde, başka bir doktorla, başka bir protokolle. Beta 25, sonra 12. Her seferinde, iki haftalık bekleyişin sonunda gelen 'pozitif' çığlığı, üç gün sonra 'düşüyor' fısıltısına dönüştü. Üç beklemenin de aritmetiği aynıydı: bir gün sevinç, üç gün korku, iki gün kabul edememe, ardından bir hafta yok olma.
Üçüncü kez bunu yaşadıktan sonra, doktorum bizi bir tekrarlayan gebelik kaybı uzmanına yönlendirdi. Genetik testler, otoimmün paneli, koagülasyon testleri, rahim içi inceleme, eşimde sperm DNA fragmantasyonu. Bütün liste tek tek tarandı. Sonuçta antifosfolipid sendromu sınırda çıktı, eşimde DNA fragmantasyonu yüksekti, rahim içinde küçük bir polip tespit edildi. Bunu okuduğumda, üç başarısızlığın aslında sebepsiz olmadığını anladım. İlk üç deneme bana 'şanssızsın' diyor gibiydi; bu sonuçlar 'hayır, üç farklı şey aynı zamanda yanlıştı' diyordu.
Üç tane düzeltilebilir şey buldular. Ama buldukları şeyler kadar, fark ettiğim şey önemliydi: benim 'biyokimyasal gebelik' dediğim şey, aslında üç tane farklı düşüktü. Resmî dilde 'erken kayıp' deniyordu, ama yas, normal düşükten farksızdı. Hatta bir bakıma daha sinsiydi: çünkü bedeniniz size 'gebesin' dediği bir hafta yaşamıştınız. Çevrenizden kimse 'üzgünüm, çocuğunu kaybettin' demiyor, çünkü onlar için olmamış bir şey gibi. Ama sizin için, çocuğunuzla bir hafta yaşamıştınız zihninizin köşesinde.
Polibi aldırdım, eşim üç ay antioksidan tedavisi gördü, ben düşük doz aspirin ve heparin kullanmaya başladım. Dördüncü transferimiz oldu. Beta 145, üç gün sonra 380. Heyecan vardı ama korkuyu da unutamadık. On ikinci haftaya kadar her hafta ultrason yaptık. Bebeğimiz şu an dört aylık, kucağımda.
Üç biyokimyasalın hikâyesini anlatırken, biri bana 'şükür şimdi anne oldun' diyebilir. Şükür ediyorum, evet. Ama bu yazı şükürden değil; o üç kez 'olmuş gibi olup' geri alınan annelik anlarından bahsediyor. Onları kayıp kabul etmeyen bir tıp diline sahibiz, ama ben onları kaybım olarak anıyorum. Ve bunun için utanmıyorum. Eğer siz de tekrarlayan biyokimyasal gebelik yaşıyorsanız, lütfen ısrar edin: araştırma istesinler. İki tekrarlayan kayıp sonrası tetkik istemek için doktor önerisi olmasa bile siz isteyin. Çünkü 'şanssızlık' deyip geçmek, tedavi edilebilir bir nedenin üstünü örtebiliyor. Bedeninizden gelen bilgiyi ciddiye almak, tıbbın size verebileceği en büyük armağan. Çevremdeki kadınlardan birkaçının da benzer hikâyeleri olduğunu sonradan öğrendim, bazıları susmayı seçmişti çünkü 'bir hafta gebeydim' demek tuhaf gelmişti. Ben size, susmamayı öneriyorum.