Tahlil sonuçlarını laboratuvarın mesajıyla değil, doktor görüşmesi sırasında ekrandaki bir satırda gördüm. Doktor sakin bir sesle açıkladı. Sayıyı hatırlıyorum, yanındaki birim de öyle. Yanından geçen o kısa sessizliği ise daha net hatırlıyorum.
Eşim yanımdaydı. Beni şaşırtan şey, o anda ağlamamış olmamdı. Sanki bilgi henüz beynimden kalbime inmemişti. Soru soracak durumda değildim. Doktorun anlattıklarını dinliyor, arada not alıyordum ama gerçek soru çok sonra geldi.
Eve döndüğümüzde kanepeye oturdum ve bir saat boyunca hiçbir şey konuşmadım. Eşim de konuşmadı. Konuşmadığı için minnettarım. Bazı haberlerin önce içinize oturması, sonra kelimelere dönüşmesi gerekiyor.
O akşam internete girmedim. Bu benim için küçük bir zaferdi, çünkü ilk tepkim genellikle arama motoruna koşmaktır. Onun yerine banyoya girip uzun bir duş aldım. Duşta aklımdan geçen şey şuydu: bu sayı benim değerim değil. Bu sayı bir durumun göstergesi. Durum planlanabilir, yönetilebilir; ama değer hiçbir tahlilde ölçülmüyor.
Ertesi günler daha zordu. Özellikle sabah uyandığım o birkaç saniye içinde, henüz günün yükü çökmeden önceki o boşlukta, her şey normaldi. Sonra haber geri dönüyordu. Bu döngü yaklaşık on gün sürdü.
O süreçte bana iyi gelen birkaç şey oldu. Birincisi, düzenli yürüyüş yapmaya başladım. Gün içinde bir saatlik bir yürüyüş, kafamdaki sürekli akan bilgi trafiğini yavaşlatıyordu. İkincisi, yakın bir arkadaşıma durumu anlattım. Her ayrıntıyı değil, sadece duygusal kısmını. Onun beni yargılamadan dinlemesi, dışarıdan bir nefes gibiydi. Üçüncüsü, kendime “bugün sadece bugünü yaşayacağım” dedim. On sene sonrasını, bir sonraki randevuyu, gelecekteki tüm ihtimalleri tek bir güne sığdırmaya çalışmaktan vazgeçtim.
Eşimle konuşmalarımız değişti. Daha az plan, daha çok his konuşmaya başladık. Bir akşam mutfakta ona dedim ki: “Bu sayı benim için bir sınav gibi geldi, ama aslında değil. Sadece bir bilgi.” Bunu söylerken kendime de söylüyordum.
Bir sonraki kontrol randevusuna giderken elim daha az titriyordu. Doktorun önerdiği yol haritasını dinledim, sorular sordum, bazılarını not ettim. Bu sefer sorular daha berraktı çünkü duygusal dalga biraz geri çekilmişti.
O günlerden bugüne kalan en önemli ders şu: Bir tahlil sonucu, bir cümlelik haber değildir. Bir cümle olarak gelir ama içinizde bir paragraf, bazen bir bölüm halinde yerleşir. O paragrafı kendi hızınızda okumak, başka birinin sizin adınıza okumasına izin vermemek önemli.
Hâlâ arada kötü bir gün oluyor. Ama artık biliyorum ki kötü gün bir tanım değil, bir hava durumu. Gelip geçiyor. Benim açımdan bu süreç, kendimle daha yumuşak konuşmayı öğrendiğim bir dönem oldu. Ve belki en değerli kazanım buydu.