Üç başarısız tüp bebek siklusunun ardından artık kim olduğumu unutmuştum. Sabahları aynaya bakıyordum, gözaltlarım morarmıştı, saçlarım donuk, gözlerim boşa bakıyordu. Otuz yedi yaşındaydım ama sanki kırk yedi yaşına dönmüştüm. Eşimle aramız da bozulmuştu. Her gün ya iğneden, ya kandan, ya umuttan, ya yıkımdan konuşuyorduk. Başka bir konumuz kalmamıştı.
Üçüncü siklusumun sonucunu öğrendiğim akşam eve geldiğimde eşim mutfaktaydı. Ona 'Negatif,' dedim. Hiçbir şey söylemedi, sadece kucakladı. Sonra otuz dakika boyunca konuşmadan oturduk. O sessizliğin sonunda eşim 'Bir yıl ara verelim,' dedi. Şokta kaldım. 'Niye? Yaşlanıyorum, AMH'm düşüyor, beklemenin anlamı ne?' diye karşı çıktım. Eşim sakince 'Sen bu halde devam edersen, sonuç ne olursa olsun, ben seni kaybedeceğim. Çocuk olsa da olmasa da. Bir yıl ara verirsek, yine deneyebiliriz, ama önce kendimize dönmemiz gerek,' dedi.
O gece çok ağladım. Sabaha kadar düşündüm. Sonunda kabul ettim. Doktoruma telefon ettim, 'Bir yıl ara veriyorum,' dedim. Doktorum 'Akıllı bir karar,' dedi, beni şaşırttı. 'Ara vermek başarıyı düşürmez, bedeniniz ve zihniniz dinlenir. Tek koşul: AMH'niz takip altında kalsın, üç ayda bir ölçtürün.'
İlk ay tuhaf geçti. Sabah uyandığımda 'Bugün hangi iğne saatim?' diye düşündüm, sonra hatırladım, iğne yok. Bir yıl boyunca iğne yok. Bu özgürlük gibiydi ama aynı zamanda bir kaybedişti. Eşim 'Ne yapmak istersin?' diye sordu. Aklıma gelen ilk şey 'Hiçbir şey,' dı. Ama o gece bana bir öneri getirdi. 'Yıllardır eski hayalindi, fotoğraf kursuna yazılalım mı?'
Fotoğraf kursuna yazıldım. Haftada bir akşam üç saat ders. Kurs sayesinde Trabzon'un fotoğrafını çekmek için her hafta sonu eşimle yürüyüşe çıkmaya başladık. Atatürk Köşkü, Sümela, Uzungöl, Kadırga Yaylası. Daha önce hep arabayla geçtiğimiz yerlere yürüyerek gittik. Birinde Ortahisar'da bir kahve içtik, eşim bana 'Seni eski haline gelirken görmek güzel,' dedi.
İkinci ayım girdiğinde regelim olağan döndü. Üçüncü ayımda kaç yıldır çekmediğim ağırlıkları yeniden çekmeye başladım, spor salonuna kaydoldum. Dördüncü ayda kilom üç kilo düşmüş, fakat bu sefer açlıktan değil, hareket etmekten. Beşinci ay AMH ölçtürdüm, 1,1 idi. Hâlâ aynı seviyedeydi. Doktorum mutluydu.
Altıncı ay annem bizi ziyarete geldi, üç hafta kaldı. Annemle pazarlara gittik, mantı yaptık. Annem giderken 'Sen son üç yıldır bu kadar sakin görmedim seni,' dedi.
Yedinci ayda ben ve eşim tatile çıkmaya karar verdik. Beş gün Kapadokya. Bir balon turuna çıktık. Yukarıdayken bir an eşimin elini tuttum ve 'Sağ ol bana ara verme önerdiğin için,' dedim. O da bana 'Sağ ol kabul ettiğin için,' dedi.
Sekizinci ayda terapiye başladım. Bunu yapmadığım için kendimi yıllardır eleştiriyordum, fakat hep 'Vakit yok, zaten tüp bebeğe odaklıyım,' diyordum. Şimdi vakit vardı. Terapide üç başarısız siklusun benim için ne anlama geldiğini, çocuk istemenin altında neyi aradığımı, kimliğimin annelikten ayrı yerlerini konuştuk. Bir buçuk ay sonra kendimi sadece 'gebe kalamayan kadın' olarak görmediğimi fark ettim.
Onuncu ay sonunda doktoruma telefon ettim. 'Hazırım,' dedim. Yeni protokol planlandı. Dördüncü siklusum çok farklı bir kadın olarak başladı. İğneler aynıydı, kontroller aynıydı, ama benim içim aynı değildi. Stresim daha az, umutum daha temizdi.
Dördüncü siklusta beş yumurta toplandı, üç embriyo gelişti, biri transfer edildi. Beta günü pozitif geldi. Şu an gebeliğimin yirmi yedinci haftasındayım. Bebeğimiz erkek olacak.
Ara vermek hem evliliğimi hem de çocuk olma şansımı kurtardı diyebilirim. Tedaviye ara vermek korkutucu, çünkü 'zamanım azalıyor' duygusu bizi öğütüyor. Ama vücudunuz, evliliğiniz, ruhunuz bir yıl ara veremeyecek kadar kırılmışsa, devam etmek başarıyı azaltır, artırmaz. Bana göre bilinçli ara vermek bir kayıp değil, bir yatırımdır.